حج و هفت روز هنگامى كه بازگشتيد اينست ده روز تمام اين از براى كسى كه نبوده باشد اهلش حاضر در مسجد الحرام و بپرهيزيد خدا را و بدانيد كه خدا سخت عقوبتست ( 196 ) حج ماه‌هاى معلومست پس هر كه واجب كرد در آن حج را پس نيست جماع و نه كارهاى بد و نه جنگ در حج و هر چه ميكنيد از نيكى ميداند آن را خدا و توشه گيريد پس بدرستى كه بهتر توشه پرهيزكاريست و بپرهيزيد مرا اى صاحبان عقلها ( 197 ) نيست بر شما گناهى اينكه بجوئيد زيادتى را از پروردگارتان پس چون برگشتيد از عرفات پس ياد كنيد خدا را نزد مشعر الحرام و ياد كنيد او را هم چنان كه راهنمود شما را و اگر چه بوديد از پيش از اين هر آينه از گمراهان ( 198 ) پس بازگرديد از آنجا كه برگشتيد مردمان و طلب آمرزش كنيد خدا را بدرستى كه خدا آمرزندهء مهربانست ( 199 ) پس چون گذارديد مناسك حجتان را پس ياد كنيد خدا را مانند ياد كردن شما پدران خود را يا سخت‌تر ياد كردنى را پس از مردمان هر كه ميگويد پروردگار ما بده ما را در دنيا و نيست مر او را در آخرت از هيچ بهره‌اى ( 200 ) و از ايشان آنكه ميگويد پروردگار ما بده ما را در دنيا نيكى و در آخرت نيكويى و نگاهدار ما را از عذاب آتش ( 201 ) آنها مر ايشان را بهره‌ايست از آنچه كسب كردند و خداوند زود حساب است ( 202 ) و ياد كنيد خدا را در روزهاى شمرده شده پس هر كه شتاب كند در دو روز پس نيست گناهى بر او و كسى كه واپس ماند پس نيست گناهى بر او براى آنكه پرهيز كرد و بپرهيزيد از خدا و بدانيد كه شما بسوى او حشر كرده ميشويد ( 203 ) در بيان حج و عمره حج و عمره فرض آمد بر عباد * حق بيان آن كند بعد از جهاد كرد بايد اين دو را للَّه تمام * از فرايض وز سنن در هر مقام حج بود اركان افعالش يقين * نيت و احرام نزد اهل دين پس وقوف اندر مقامين و طواف * در صفا و مروه سعى از قلب صاف وانچه از اركان نباشد در نيت * ركعتين است و نساء و تلبيت هست هم اركان عمره بيخلاف * نيّت و احرام و هم سعى و طواف پس اگر ممنوع گرديد از عدو * يا مريض آن راست قربانى نكو گر ميسر باشد آن هم بر شما * ور نه باشد صوم كافى از هدى سر بنتراشيد در ناموقعش * جز كه قربانى شود در موضعش موضع قربانى از احرام حج * شد منى وز عمره مكه بىحرج باشد ار كس را مرض ور رنج سر * چون شپش يا زين روش رنج دگر پس شود محتاج سوى حلق مو * از سه فديه آورد بر جا يك او